Jako silna osobowość w estońskiej polityce, a od lat dwudziestych de facto dyktator był nazywany „estońskim Piłsudskim”.
Od maja do czerwca 1935 przebywał na kuracji w Truskawcu, po której spotkał się w Warszawie z prezydentem Ignacym Mościckim, ministrem Józefem Beckiem i marszałkiem Edwardem Śmigłym-Rydzem i złożył wieniec pod Grobem Nieznanego Żołnierza.
Odznaczenia i wyróżnienia Estońskie Order Krzyża Wolności I kategorii I klasy (1920) Order Krzyża Wolności III kategorii I klasy (1920) Łańcuch Orderu Herbu Państwowego (1938) Wielka Wstęga Specjalna Orderu Herbu Państwowego (1938) Łańcuch Order Gwiazdy Białej (1938) Order Krzyża Orła I klasy (1929) Order Estońskiego Czerwonego Krzyża III (1921) i I (1926) klasy Honorowy obywatel Parnawy (1934), Tallinna (1935), Narwy (1939)
Zagraniczne Wielka Wstęga Orderu Odrodzenia Polski (Polska, 1924) Order Trzech Gwiazd I klasy (Łotwa, 1925) Order Lwa Białego I klasy (Czechosłowacja, 1932) Order Orła Białego (Polska, 1934) Krzyż Wielki Orderu Wazów (Szwecja, 1936) Łańcuch Krzyża Wielkiego Orderu Białej Róży Finlandii (Finlandia, 1937)
Przypisy Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705–2008, 2008, s. 304.
Red. E. Thaden, Russification in the Baltic Provinces and Finland, 1855-1914, Princeton University Press, Princeton 2014, s.