Wojna północna zahamowała rozwój wsi, aż do połowy XVIII wieku.
W 1772 roku w wyniku I rozbioru Polski, Wda znalazła się w granicach Królestwa Pruskiego, wieś liczyła wtedy około 140 mieszkańców katolickich. W 1830 roku w wyniku wprowadzonego przymusu szkolnego przez pruskie władze, została zbudowana szkoła, ponieważ ośrodek w Zelgoszczy nie był w stanie pomieścić dziatwy. W 1893 roku wieś należała do powiatu starogardzkiego i parafii Czarnylas, znajdowały się w niej: placówka pocztowa, trzyklasowa szkoła, dwie karczmy, 25 posiadłości włościańskich i 32 zagrody. W listopadzie 1906 roku uczniowie ogłosili strajk - podarli niemieckie podręczniki i kartkami zarzucili stawek pośrodku wsi.
W latach I wojny światowej rosyjscy jeńcy wojenni wybudowali szosę. Od marca 1919 roku, we wszystkich leśniczówkach stacjonowały konne oddziały Grenzschutzu, uzbrojone w karabiny i lance, liczące kilku lub kilkunastu żołnierzy. Wiadomo o starciu zbrojnym między oddziałami Grenzschutzu a Straży Ludowej z Mermetu które doszło na drodze z Wdeckiego Młyna do leśniczówki Lasek.