Wda wróciła do Polski w 1920 roku i została przyłączona do gminy Lubichowo. W spisie majątków ziemskich wymieniany jest Otton Koschneider, który był prawdopodobnie ostatnim jej właścicielem. W tym okresie zaczęto używać określenia "kozi rynek" na zachodnią część wsi, gdzie było mnóstwo kóz, jednak sama wieś była biedna. Z inicjatywy czarnoleskiego proboszcza Alojzego Łaskiego w latach 1924-1926 we Wdzie wybudowano kościół. 4 maja 1924 roku z upoważnienia biskupa chełmińskiego Augustyna Rosentretera, ksiądz Infułat Juliusz Barkowski dokonał uroczystej benedykcji kościoła, a pierwszym kuratusem został ustanowiony ks. Jan Chabowski, parafia (kuracja) została erygowana z parafii Czarnylas. W 1928 roku wieś zamieszkiwało 629 osób, znajdowały się w niej Bractwo Straży Honorowej (118 członków), Trzeci Zakon św. Franciszka (39 członków) oraz Stowarzyszenie Młodzieży Katolickiej (71 członków), do trzyklasowej szkoły uczęszczało ponad 113 uczniów katolickich.