Po sześciu miesiącach rozpoczęły się testy przedstawionych karabinów. Z sześciu broni tylko karabin Jacoba Snidera był zasilany amunicją zespoloną, pozostali konstruktorzy przedstawili odtylcowe karabiny kapiszonowe.
Karabin Snidera powstał przez częściowe ścięcie ostatnich 63,5 mm lufy karabinu odprzodowego (ścinano tylko górną część lufy, dolna służyła do zamontowania zamka). W tylnej części tak skróconej lufy wyfrezowano komorę nabojową. Z prawej strony wycięcia lufy umieszczono oś na której umieszczony był zamek odchylany do ładowania na prawą stronę. Iglica zamka była uderzana przez przerobiony kurek.
W wyniku testów okazało się, że wszystkie testowane karabiny mają gorszą od żądanej celność, ale z przedstawionych konstrukcji najlepszy jest karabin Snidera. Konstruktor przekonał komisję, że podstawową przyczyną pogorszenia celności była technologia zastosowana przy przebudowie karabinu, a zwłaszcza nagrzewanie do wysokiej temperatury komory zamkowej konieczne podczas montażu osi. W seryjnych karabinach Snider proponował skrócenie lufy o 63,5 mm i nakręceni na tak skróconą lufę osobno wykonanej komory zamkowej.