5 września 1865 Jacob Snider otrzymał brytyjski patent na swój zamek (Patent nr 2275).
18 kwietnia 1866 w Hythe rozpoczęły się próby karabinów Snidera wyposażonych w nowe komory zamkowe (prototypy oznaczone jako H3 i H4). Do prób użyto dwóch rodzajów naboi różniących się materiałem łuski. Pierwszy typ miał łuskę z płótna introligatorskiego impregnowanego pszczelim woskiem i grafitowanego, drugi łuskę papierową, lakierowaną. W czasie prób okazało się, że karabin Snidera jest wyraźnie celniejszy od odprzodowego Enfielda (np. skupienie przy odległości 274 metrów wynosiło dla Snidera 168 mm, dla Enfielda 323 mm), ale wystrzelone pociski mają mniejszą zdolność penetracji. Wyraźnie wzrosła szybkostrzelność, ze Snidera można było oddać 12 strz./min, z Enfielda cztery. Stwierdzono także że wystrzelenie 300 pocisków bez czyszczenia broni nie wpływa ujemnie na celność. Równocześnie z testowaniem karabinu próbom poddano amunicję (między innymi testowano jej odporność na zamoczenie). W czasie prób oddano 1500 strzałów bez żadnego zacięcia. Jedyną zauważoną wadą nowej broni było wysuwanie się wyciora z gniazda pod lufą podczas intensywnego strzelania.