W kwietniu 1866 roku do Hyde dostarczono także prototypy H1 i H5 (prawdopodobnie miały one poprawione mocowanie wyciora). Z powodu złej pogody celność testowanych karabinów była niższa niż podczas poprzednich testów, ale karabiny te nadal wykazywały przewagę nad karabinami odprzodowymi. Podczas prób szybkostrzelności udało się osiągnąć szybkostrzelność 15 strz./min.
18 września 1866 karabin Snidera został ostatecznie przyjęty do uzbrojenia. W miesiąc później do uzbrojenia przyjęto amunicję .577 Snider. Na początku 1867 roku partię 30 000 karabinów Enfield-Snider wysłano do jednostek w Kanadzie.
Jako pierwsze przebudowywano karabiny piechoty Enfield M1853, później przebudowywano także karabinki Enfield, a także karabinki saperskie Lancastera. Do końca kwietnia 1867 roku przebudowano 136 000 karabinów różnych wzorów i wyprodukowano ok. 11 mln naboi. Prawdopodobnie przebudowywano tylko karabiny wyprodukowane po 1859 roku, starsze uznając za zbyt zużyte.