W wyborach do parlamentu SDPF uzyskała aż 80 mandatów (na 200 możliwych), w wyborach partia została poparta przez m.in. chłopów którzy masowo głosowali na socjaldemokratów.
Program partii i jej dyskurs nie był oczywisty, większość miał nurt rewolucyjny, istniały też grupy reformistyczne. W 1916 roku socjaldemokraci po raz pierwszy w historii Finlandii uzyskali parlamentarną większość bezwzględną a w senacie blisko połowę miejsc. Socjalista został też wiceprzewodniczącym rządu Finlandii (przewodniczącym był Rosjanin). Reformiści umocnili się po rewolucji lutowej 1917 roku w Rosji. Rosyjski Rząd Tymczasowy zdecydował się w lipcu 1917 roku na rozwiązanie zdominowanego przez socjaldemokratów parlamentu, była to odpowiedź na przegłosowanie przez parlament przekazania uprawnień cara w ręce parlamentu fińskiego. W październiku 1917 roku socjaldemokraci utracili bezwzględną większość i zdobyli 92 mandaty.
Rozwiązanie poprzedniego parlamentu przez Rosjan spowodowało wzrost radykalizmu. Strajkowi z 13-20 listopada 1917 towarzyszyły zbrojne wystąpienia klasy robotniczej. Strajkującym udało się wywalczyć ośmiogodzinny dzień pracy. W listopadzie odbył się nadzwyczajny zjazd socjaldemokratów wybrano wówczas nowe kierownictwo w którym większość miała frakcja rewolucyjnaPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s.