Lata międzywojenne i II wojna światowa Po zakończeniu działań wojennych grupa reformistycznych socjalistów która niezaangażowana się w działania wojenne i popierała pokój, ponownie zorganizowała partię socjaldemokratyczną. Na czele partii stanęli Vaino Tanner (były przewodniczący związku spółdzielczego robotników) i Matti Passivuori (były przewodniczący partii). Partia skupiła się na organizacji związków i ruchu spółdzielczego. Partia przyjęła program rewizjonistyczny oparty na myśli Eduarda Bernsteina i Karla Kautsky'ego. Wzorzec modelu przyjęto od partii takich jak Socialdemokraterne, Szwedzka Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza czy brytyjska Partia PracyPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 101.
Pozycja socjaldemokratów stopniowo została unormowana, w 1926 roku Tanner został premierem jednopartyjnego rządu socjaldemokratów. Wraz z wielkim kryzysem doszło do wzrostu skrajnej prawicy doprowadziło to do delegalizacji w 1930 roku Organizacji Robotników i Drobnych Rolników znajdujących się w zasięgu wpływów komunistów a kręgi skrajnej prawicy domagały się nawet zdelegalizowania Partii Socjaldemokratycznej. Socjaldemokraci zbliżyli się do Związku Agrariuszy chcąc zahamować wzrost wpływów organizacji faszystowskich (ruch laupański i Patriotyczny Ruch Ludowy).