W wyborach prezydenckich 1937 roku socjaldemokraci poparli kandydata Związku Agrariuszy a w tym samym roku po dziesięcioletniej przerwie powrócili do rządu. W latach 30. ostatecznie tendencje reformistyczne uzyskały w partii większość.
W 1939 roku socjaldemokraci poparli wojnę ze Związkiem Radzieckim. W tym samym roku ministrem spraw zagranicznych został Väinö Tanner, przedstawiciel socjaldemokratów. Kolejna wojna z ZSRR w 1941 roku została poparta przez większość socjaldemokratów choć istniała grupa „opozycji pokojowej”, która uważała, że druga wojna z ZSRR nie jest potrzebna. Opozycja pokojowa na czele z Mauno Pekkalą w 1944 roku opuściła partię i weszła w skład organizacji Demokratycznego Związku Narodu Fińskiego (DZNF). We wrześniu 1944 roku zakończyły się działania wojenne a partia socjaldemokratyczna w wyborach z 1945 roku utraciła 35 mandatów. Było to spowodowane głównie pozyskaniem jej wyborców przez DZNFPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 102.