Socjaldemokraci w powojennej Finlandii Po wojnie socjaldemokraci stanęli przed wieloma dylematami; stosunkiem do ZSRR czy współpracy z ruchem komunistycznym; osądzeniem postawy fińskich liderów z okresu II wojny światowej. Przewagę w partii zyskała frakcja umiarkowana, która zastąpiła prawicowe kierownictwo partii. Skrzydło umiarkowane zdecydowało się na poparcia budowy z ZSRR stosunków dobrosąsiedzkich, polityka ta prowadzona była już od 1944 roku przez prawicowego premiera (a następnie prezydenta) Juho Kusti Paasikivi. W 1946 roku liderem socjaldemokratów został Emil Skog. Do 1963 roku wewnątrz partii miała miejsce batalia między frakcją prawicową a frakcją centrową. W 1957 roku na lidera partii został przedstawiciel prawicy partyjnej Tanner. Tanner spędził wcześniej pięć lat i sześć miesięcy w więzieniu za swoją rolę w decyzji o wypowiedzeniu wojny ZSRR w 1941 roku. Decyzja o wyborze Tannera na lidera partii doprowadziła do rozłamu w jej szeregach. W 1959 roku zwolennicy centrowego skrzydła z Skogiem na czele założyli nową partię;