Władysław Jan Umiński (ur. 10 listopada 1865 w Przedeczu, zm. 31 grudnia 1954 w Warszawie) – polski dziennikarz, prozaik i popularyzator nauki. Jako wczesny twórca fantastyki naukowej bywał nazywany „polskim Juliuszem Verne’em” i uznawany jest za pioniera polskiej fantastyki naukowej oraz literatury przygodowej.
Napisał około trzydziestu powieści i liczne artykuły popularnonaukowe, łącząc zainteresowanie odkryciami naukowymi z narracją przygodową służącą edukacji młodych czytelników, dlatego znaczna część jego prozy klasyfikowana jest jako literatura młodzieżowa. W jego twórczości obecne były także motywy podróży i przygody, nacisk na innowacje techniczne, patriotyzm i postęp moralny; często występowali w niej polscy bohaterowie, a utwory wspierały ideę .
Powieści Umińskiego popularyzowały w literaturze polskiej takie zagadnienia, jak lotnictwo i eksploracja kosmosu, a jego publicystyka obejmowała naukę, edukację i krytykę literacką. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1952 roku.