Jego bohaterowie przypominają także postacie Juliusza Verne’a, archetyp, który Niewiadowski i Smuszkiewicz określili jako nadczłowieka.
Książki te są optymistyczne; Niewiadowski i Smuszkiewicz piszą dalej, że u Umińskiego, w starciu z naturą cywilizacja zawsze odnosi bezsporne zwycięstwo, a postacie dojrzewają dzięki przeciwnościom. Powracającym motywem jego utworów jest awaria zaawansowanych urządzeń, które bohaterowie muszą naprawić lub udoskonalić, aby wykazać się umiejętnościami – temat związany z promowaniem edukacji oraz pojęciami pracy organicznej i pracy u podstaw, popularnymi w epoce pozytywizmu. Z tego powodu, choć Umiński pisał większość swoich utworów fantastycznonaukowych w okresie Młodej Polski, dydaktyczny charakter jego twórczości sprawia, że jest ona postrzegana jako przynależna do wcześniejszej epoki pozytywistycznej. Wydawane przed I wojną światową powieści krajoznawcze, takie jak Od Warszawy do Ojcowa, Podróż naokoło Warszawy, Synowie puszczy czy Po kraju popularyzowały turystykę pieszą. Edukacyjny charakter twórczości Umińsskiego spowodował, że wiele jego utworów było pozytywnie recenzowanych przez osoby związane z przedwojennym ministerstwem edukacji.