II wojna światowa W okresie II wojny światowej władze okupacyjne III Rzeszy i Związku Radzieckiego rozpoczęły likwidację struktur Kościoła katolickiego rytu bizantyjsko-słowiańskiego na ziemiach polskich. Na terenach włączonych do Generalnego Gubernatorstwa i okupowanych przez armię niemiecką wierni byli traktowani jako prawosławni i włączani administracyjnie wraz z parafiami do Cerkwi prawosławnej. Na terenach podporządkowanych administracji radzieckiej metropolita halicko-lwowski Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, Andrzej Szeptycki próbował utworzyć podporządkowany sobie egzarchat. Upadł on jednak wraz ze śmiercią ks. Antoniego Niemancewicza. Kościół neounicki doświadczył represji także ze strony podziemnych struktur OUN i UPA. Dwaj jego kapłani, ks. Serafin Jarosiewicz z parafii w Żabczu i ks. Józef Gaducewicz z Zastawy zostali zamordowani w 1943 roku przez banderowców za odmowę przejścia na prawosławie i ochronę prześladowanej ludności polskiej. Śmierć męczeńską poniosły także neounickie siostry Maria Alojza Gano i Andrzeja Ossakowska, spalone żywcem w Lubieszowie razem z grupą 150–200 Polaków.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-słowiańskiego w Polsce · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.