Besinger wprowadził system oceny punktowej objawów klinicznych oddający stopień ciężkości choroby. Składał się on z 8 objawów punktowanych od 0 do 3, gdzie 3 punkty oznaczały największe nasilenie objawu. Skalę tę rozszerzył Tindall do 13 objawów tworząc tzw. skalę QMG (Quantitative Myasthenia Gravis Test), używaną obecnie; najcięższa postać kliniczna miastenii określana jest w niej na 3x13=39 punktów.
Rozpoznanie Rozpoznanie opiera się na: wywiadzie; stwierdzeniu nużliwości w badaniu neurologicznym – jest to zmniejszanie się siły skurczu mięśnia przy powtarzanych ruchach lub niezdolność do utrzymania dłuższego skurczu. dodatnim wyniku próby farmakologicznej – stosuje się chlorek edrofonium w dawce 10 mg dożylnie lub neostygminę w dawce 0,5 mg dożylnie lub 1,5 mg domięśniowo. Po jednorazowym podaniu (pod kontrolą EKG) obserwuje się pacjenta do 30 minut. Za dodatni wynik przyjmuje się wyraźne zmniejszenie się objawów klinicznych. badaniach elektrofizjologicznych: stwierdzeniu tzw.