dekrementu miastenicznego w elektrostymulacyjnej próbie nużliwości – badanie wykonywane jako pierwsze ocenie wyniku badania elektromiograficznego pojedynczego włókna mięśniowego – badanie wykonywane jedynie, gdy diagnoza miastenii nie jest pewna. wykryciu przeciwciał anty-AChR (obecne u 90% pacjentów, przy czym blisko 100% w przypadku bardzo rozwiniętych, uogólnionych objawów i 50% w miastenii ograniczonej do mięśni gałek ocznych) i anty-MusK (obecne u 5% pacjentów). Rzadziej wykonywane są badania w kierunku przeciwciał anty-LPR4 i/lub agryny (obecne u ok. 2% pacjentów). 5% to miastenia seronegatywna, bez obecności żadnych obecnie badanych przeciwciał we krwi.
W diagnostyce z uwagi na możliwość obecności grasiczaka (nawet do 10% pacjentów) zaleca się wykonanie tomografii komputerowej klatki piersiowej.
Różnicowanie W diagnostyce różnicowej miastenii rzekomoporaźnej należy uwzględnić: zespół miasteniczny Lamberta-Eatona botulizm zatrucie pestycydami zespół po leczeniu penicylaminą stwardnienie rozsiane guz pnia mózgu uszkodzenie nerwów gałkoruchowych na skutek udaru, urazu dystrofię oczno-gardłową miopatie mitochondrialne nerwicę