Unia użhorodzka – jedna z unii kościelnych zawartych przez chrześcijan prawosławnych z kościołem katolickim 24 kwietnia 1646 w Użhorodzie.
Historia Prawosławni Rusini zamieszkujący Ruś Zakarpacką i wschodnią część tzw. Górnych Węgier podlegali władzy duchownej biskupów mukaczewskich, którzy stopniowo rozciągnęli swoją jurysdykcję na wschodnie Węgry. Po rozpadzie Królestwa Węgier na początku XVI wieku ziemie te na dwa stulecia znalazły się pod władzą siedmiogrodzkich książąt z rodów Batorych i Rakoczych, którzy prowadzili intensywną kalwinizację i sekularyzację tych terenów.
W pierwszej połowie XVII wieku działania te przybrały na sile i zagroziły istnieniu prawosławnej cerkwi we wschodnich Węgrzech. Ówczesny prawosławny biskup Mukaczewa Bazyli Tarasowicz, nie mając oparcia w strukturach Cerkwi, za zachętą ze strony tronu habsburskiego, zwrócił się o pomoc do kościoła katolickiego. W 1642 w Wiedniu biskup Tarasowicz przystąpił do unii z Rzymem, zastrzegając sobie utrzymanie obrządku greckiego. Jednak ówczesny książę siedmiogrodzki Jerzy II Rakoczy wygnał biskupa-unitę ze swego księstwa, wobec czego unia pozostała w próżni.