Pomimo prób porozumienia z sąsiednimi państwami bałkańskimi, Bułgaria nie zdołała uzyskać znaczących rezultatów dyplomatycznych. Nie powiodły się ani rozmowy z Serbią w 1889 r., ani prowadzone dwa lata później negocjacje z Grecją, ani sugestia bułgarsko-tureckiego porozumienia, wymierzonego w Serbię i Grecję, z 1892 r. Upadł również plan stworzenia dyplomatycznej koalicji antytureckiej Bułgarii, Serbii, Grecji i CzarnogóryJ. Rubacha, Bułgarski sen o Bizancjum. Polityka zagraniczna Bułgarii w latach 1878-1913, Neriton, Warszawa 2004, ISBN 8388973843, s. 50-51.. Wobec tego na pierwszy plan wysunął się antyturecki ruch rewolucyjny, organizowany przez samą słowiańską ludność zamieszkującą Macedonię i Trację Adrianopolską. Agitatorzy oraz zbrojne oddziałyJ. Rubacha, Bułgarski sen o Bizancjum. Polityka zagraniczna Bułgarii w latach 1878-1913, Neriton, Warszawa 2004, ISBN 8388973843, s. 105. wzywające lub wręcz zmuszające ludność macedońską do walki przeciwko Turkom przenikały do Macedonii i Tracji od końca XIX w. z terenów wszystkich państw dążących do wcielenia ziem macedońskich. Z największym powodzeniem działania te prowadzili Bułgarzy, których wpływy wśród ludności macedońskiej były silniejsze niż greckie i serbskie. Państwo bułgarskie było najbardziej konsekwentne w swoich dążeniach do wcielenia Macedonii i TracjiJ.