Do końca XIX wieku WMRO nabierała sił, a jej działania coraz bardziej ewoluowały od charakteru czysto spiskowego do jawnego ruchu zbrojnego. Na początku 1901 r. sytuacja w regionie stała się tak napięta, że WMRO uznała wzniecenie powstania zbrojnego za konieczne. Pod wpływem coraz silniejszych nastrojów rewolucyjnych wśród macedońskiej ludności i zgodnie z oczekiwaniami władz bułgarskich WMRO przyspieszyła przygotowania.
Do głównych organizatorów powstania należeli Goce Dełczew, Jane Sandanski, Pere Toszew, oraz Gjorcze Petrow. Chociaż Dełczew zginął przed wybuchem powstania (maj 1903), jego idee i wizja walki miały istotny wpływ na dalszy przebieg wydarzeń. Powstanie było rezultatem uchwał kongresu działaczy WMRO, który odbył się w Salonikach w styczniu 1903 roku. Ostateczna decyzja o wszczęciu walki zbrojnej zapadła w połowie czerwca 1903 r. W skład naczelnego dowództwa powstania wybrano Dame Gruewa, oficera armii bułgarskiej oraz J. Rubacha, Bułgarski sen o Bizancjum. Polityka zagraniczna Bułgarii w latach 1878-1913, Neriton, Warszawa 2004, ISBN 8388973843, s. 56-59..