Tradycja ta utrzymana jest od roku 685.
Wraz z przybyciem do Japonii buddyzmu przyjęte zostały nowe, chińskie wzory operujące osiowością i symetrią układu kompozycyjnego. Nowością było posadowienie budynku na kamiennym cokole i pokrycie dachu ceramiką.
Pierwsza świątynia buddyjska powstała w Japonii w roku 558 (już nie istnieje). Najcenniejszym zabytkiem z tego okresu jest zespół świątynny Hōryū-ji, wzniesiony w latach 587–607 (obecny układ z lat 670–708; pożar w 670). Kompleks ten jest uważany za najstarszy zabytek architektury drewnianej, nie tylko w Japonii, ale na całym świecie. Jednakże i tu widać japońską inwencję wyrażającą się poprzez asymetryczne rozmieszczenie pagody.
Poszczególne okresy thumb|240x240px| Byōdō-in (1052) Heian Lata 794–1185 noszą nazwę okresu Heian, który jest bardzo istotny dla rozwoju kultury japońskiej. W drugiej połowie tego okresu nastąpiło wyraźne osłabienie wpływu kultury chińskiej, także w architekturze. Powstał styl shinden-zukuri („styl pawilonu sypialnego”) do budowy rezydencji arystokratów. Polegał on na łączeniu kilku pawilonów krytymi galeriami. Mimo zachowania podstawowej idei budynku, odpowiadającej wzorcom chińskim, całość konstrukcji nabrała specyficznej lekkości drewnianej konstrukcji, ustawionej w tradycyjny sposób na słupach.