Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich Filipa Sulimierskiego, Bronisława Chmielowskiego, Władysława Walewskiego wydawanego w latach 1880–1902. „Bukowina to wieś w powiecie Nisko, ma 1188 morg rozległości, w tem 806 morg lasu, 46 domów, 242 mieszkańców, parafia w Bielinach, położenie równe, gleba piaszczysta żytnia. Obszar dworski należy do państwa Ulanowskiego hrabiów z Wielkich Kończyc Mniszchów.”
Podczas zaborów w latach 1772–1918 wieś leżała po stronie austriackiej w Galicji. Z racji bliskości granicy mieszkańcy wioski zajmowali się przemytem towarów przez granicę zaborów. Mieszkańcy wsi byli też flisakami: np. 1887 r. był to Walenty Zięba, w 1893 r. byli to: Jan Ziemba, Marcin Kupiec, Jan Męciński, w 1894 r. Jan Męciński, Jan Kruk, Wojciech Sieniawski. Spławiane przez nich drewno płynęło Styrem, kanałem Pińskim, Muchawcem, Bugiem i Wisłą do Gdańska.
W pobliskim lesie zrekonstruowano przejście graniczne z tamtych czasów. Na terenie wsi znajduje się zabytkowy cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej.