Po wyjściu z więzienia w maju 1954, osiadł w Krakowie i nadal pracował fizycznie. Ożenił się, według różnych źródeł, z Ireną Szymanowską lub Szymańską (zmarłą w 1998), lekarką dentystką, kurierką AK. Ukończył kurs przewodników po Krakowie, ale gdy wyszła na jaw jego więzienna przeszłość, został skreślony z listy uprawnionych do oprowadzania wycieczek. Był jeszcze kilkakrotnie aresztowany. Łącznie w więzieniach PRL przesiedział dziesięć lat. Ostatecznie został uniewinniony 29 maja 1961 przez Sąd Wojewódzki dla miasta stołecznego Warszawy głosami ławników przy sprzeciwie przewodniczącego składu. Podjął pracę jako radca prawny.
W 1989 był jednym z inicjatorów powołania odrodzonego Stronnictwa NarodowegoK. Kaczmarski, Studia i szkice z dziejów obozu narodowego, Rzeszów 2010, s. 232..
Przez lata był wychowawcą młodzieży narodowej. Współpracował ze wszystkimi ośrodkami reaktywującego się ruchu narodowego. Był uważany za bardzo religijnego katolika i był członkiem Trzeciego Zakonu Św. Franciszka, działał też w Towarzystwie Przyjaciół Dzieci.