Po wojnie Aresztowany w połowie 1945, przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, był brutalnie przesłuchiwany, z biciem i kloacznym karcerem włącznie. Następnie przewieziono go do Warszawy i tam przesłuchiwano dużo ostrzej. Przesłuchaniami kierował płk UB Józef Światło, a uczestniczyli też Halicki i Adam Humer. Bił też Łabanowski. Śledztwo trwało ponad rok. 21 października 1946na zbiorowym procesie przed Wojskowym Sądem Rejonowym na mocy wyroku otrzymał karę pięciu lat pozbawienia wolności. Został zwolniony w marcu 1947 na mocy amnestii. Po wyjściu z więzienia nie mógł uzyskać wpisu na listę adwokacką, mimo posiadanych uprawnień. Osiadł u rodziców na wsi w Racławicach i pracował fizycznie. 23 listopada 1947 został ponownie aresztowany przez UB. Osadzono go w X Pawilonie więzienia mokotowskiego w Warszawie. Brutalne śledztwo trwało kilkanaście miesięcy. Przesłuchujący interesowali się szczególnie jego kontaktami z Adamem Doboszyńskim, którego oskarżali o kolaborację z Niemcami. 19 lipca 1949 warszawski Wojskowy Sąd Rejonowy skazał go na siedem lat pozbawienia wolności. Karę odsiedział w całości w więzieniach w Warszawie, Rawiczu i Strzelcach Opolskich.