W 1236 książę wielkopolski Władysław Odonic zatwierdził wspomniane nadanie, za zgodą Sędziwoja, brata Bronisza i Jarosta, synów jego brata Chwała oraz żony i rodziców Bronisza, oraz uwolnił te nadane klasztorowi dobra od cła i ciężarów prawa polskiego. W 1247 papież Innocenty IV przyjął pod opiekę klasztor cystersów w Paradyżu oraz jego posiadłości, a w tym m. in. Chrząstowo, oraz uwolnił je od dziesięcin. W 1252 (według zachowanej kopii z XVII wieku) książę wielkopolski Przemysł I poświadczył, że komes Sędziwój (oryg. „Sudovoy”) syn zmarłego Chwała zamienił za zgodą swojego brata komesa Jarosta z klasztorem cystersów w Gościkowie-Paradyżu połowę swojej wsi Chrząstowo za wieś tegoż klasztoru zwaną Konarskie (koło Książa w powiecie kościańskim) oraz 7 grzywien srebra. W 1256 klasztor cystersów w Paradyżu otrzymał przez zamianę z komesem Jarostem synem Chwała, a także sędzią gnieźnieńskim i kaliskim, wsie Chrząstowo i Albrechtowo oddając mu wsie Zaborowo i Sroczewo. W 1257 (wg. falsyfikatu skopiowanego w 1650) książę wielkopolski Przemysł I wziął w opiekę i zatwierdził posiadłości klasztoru cystersów w Paradyżu, a w tym m. in. wieś Chrząstwo, nadając im immunitet oraz zezwalając na lokację wsi na prawie niemieckim.