Po Kongresie Warski otrzymał zakaz wyjazdu z ZSRR oraz został skierowany do pracy w KominternieAndrzej Friszke „Czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej 1921 – 1926“ Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2023, ISBN 978-83-67805-08-7, s. 309 i 311. Po przegranej frakcji ultrarewolucyjnej na IV Konferencji KPP w grudniu 1925 roku wchodzi w skład Komitetu Centralnego. Podczas obrad Konferencji stwierdza:

"Nie zdobędziemy mas jeśli nie potrafimy postawić konkretnie sprawy niepodległości. (...) kto chce podejść do polskich chłopów i drobnomieszczaństwa polskiego negując zagadnienie niepodległości, zostanie odrzucony"Teodora Feder „Adolf Warski“ Książka i Wiedza 1986, s. 251.

Był posłem na Sejm I kadencji (mandat objął w styczniu 1926 po rezygnacji Stefana Królikowskiego). Członek Biura Politycznego KC KPP w latach 1926–1929. W 1929 podczas VI Plenum KC KPP został oskarżony o „odchylenia prawicowe” i odsunięty od władzy. W 1930 uczestniczył w V Zjeździe KPP, podczas którego został przez Komintern odsunięty od funkcji partyjnych. Był członkiem Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) (WKP(b)).