uwolnione zostały włości klasztorne od służby wojskowej, od pogoni czyli ścigania nieprzyjaciela, od pomocy przy polowaniu, od budowy i naprawy zamków; mieszkańcy tych wsi we wszystkim nie wyjmując i spraw sądowych byli zależni nie od wojewodów, kasztelanów i sędziów, ale od swoich panów (ksieni klasztoru).
Przywilej powyższy zatwierdził król Zygmunt I w Krakowie 1510 r. i król Stefan Batory w Lublinie 12 października 1583 r.
Jako świadkowie figurują na przywileju z 1257 r,: Janusz prepozyt gnieźnieński i kanclerz Kazimierza, księcia łęczyckiego i kujawskiego, Fulko kanclerz krakowski i sandomierski, wojewodowie: krakowski Mikołaj, Zbigniew sandomierski i Abraham mazowiecki, kasztelani: Jan z Czechowa i Dionizy i stolnik Warsz. (Oryginał pergaminowy przechowany w klasztorze św. Andrzeja w Krakowie, opatrzony był niegdyś jedną pieczęcią na ponsowym jedwabnym sznurku zawieszoną. )
2 marca 1262 r. Bolesław Wstydliwy przenosząc klasztor franciszkanek z Zawichosta do Skały przywilejem w Korczynie potwierdza darowiznę ziemskich klasztornych posiadłości, między którymi figuruje wieś Czermin.