Najstarszą budowlą we wsi jest kościół. Po raz pierwszy pisemna wzmianka o kościele w Czerwonej Wodzie pojawia się w 1481 roku, w piśmie Kacpra Marieny, wikarego z Budziszyna. Obecny kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny wybudowano w 1784 roku. Proboszcz parafii w latach 1970-2000 ks. prałat Stanisław Zając gruntownie wyremontował go po wojennej dewastacji i wybudował budynek parafialny.
W pobliżu Czerwonej Wody znajdują się pokłady bagiennych rud żelaza i gliny. Rud żelaza nigdy nie eksploatowano tu na skalę przemysłową, natomiast stały się (prawdopodobnie) źródłem nazwy wioski, gdyż barwią wodę w miejscowych strumykach na czerwono. Pokłady gliny zaczęto eksploatować około 1809 roku i trwa to do dzisiaj. Przed II wojną światową we wsi działały trzy cegielnie. Obecnie działa kopalnia glinki kaolinowej, która jest największym zakładem pracy we wsi. W latach 70. XX wieku kaolin wydobywany w Czerwonej Wodzie stanowił 90% wszystkich mieszanek szamotowych używanych w wielkich piecach martenowskich w Polsce.
Od 1913 roku Czerwona Woda posiadała połączenie kolejowe z pobliskim Węglińcem. W latach 70. XX wieku połączenie zlikwidowano, a tory zdemontowano.