Spirydion Jan Albański (ur. 4 października 1907 we Lwowie, zm. 28 marca 1992 w Katowicach) – polski piłkarz grający na pozycji bramkarza.
Kariera sportowa Syn Joachima i Krystyny. Piłkę nożną uprawiał już podczas nauki w gimnazjum. Cała kariera sportowa w okresie międzywojennym związana była z Pogonią Lwów. 6 maja 1928 zadebiutował w Ekstraklasie w domowym meczu przeciwko Cracovii. W ciągu następnych jedenastu lat opuścił tylko pięć meczów Pogoni. Swój ostatni, 234 mecz ligowy, rozegrał 20 sierpnia 1939 przeciwko Polonii Warszawa.
Trzykrotny wicemistrz Polski w piłce nożnej (1932, 1933, 1935). W ekstraklasie wystąpił w 174 kolejnych meczach, co jest drugim wynikiem w historii tych rozgrywek. Ta seria trwała przez niemal dziewięć lat, od 9 listopada 1930 do 20 sierpnia 1939 i zatrzymana została dopiero przez wybuch II wojny światowej.
W reprezentacji zadebiutował 5 lipca 1931 w meczu Łotwa – Polska (0:5). Pożegnalny, dwudziesty pierwszy występ zanotował 4 października 1936 przeciwko Danii w Kopenhadze (przegrana 1:2). Głównym rywalem Albańskiego do miejsca w reprezentacyjnej bramce był golkiper poznańskiej Warty Marian Fontowicz.