W 1936 wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie, podczas których zagrał we wszystkich czterech meczach polskiej reprezentacji: z Węgrami 3:0 (eliminacje), z Wielką Brytanią 5:4 (ćwierćfinał), z Austrią 1:3 (półfinał), z Norwegią 2:3 (walka o brąz) – zajmując 4. miejsce w turnieju olimpijskim. W meczu z Norwegią był (jedyny raz) kapitanem drużyny, rezerwowym był bowiem zwyczajowo pełniący tę rolę Henryk Martyna.
Uznawany za jednego z najlepszych i najpopularniejszych polskich bramkarzy lat 30. (doskonała sprawność, refleks i wszechstronne wyszkolenie techniczne). Przez Jerzego Janickiego nazwany „polskim Zamorą”. W 1933 uznany za najlepszego polskiego piłkarza, a w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” zajął 10. miejsce. 17 stycznia 1939 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi „za zasługi na polu rozwoju sportu”.. Mieszkał przy ul. Szwedzkiej.
Podczas okupacji sowieckiej grał w klubach: Dynamo Lwów (w latach 1939–1940) i Spartak Lwów (wiosną 1941). W ramach repatriacji opuścił Lwów i rowerem dotarł do Rzeszowa.