Otto Magnus von Stackelberg (ros. Отто Магнус фон Штакельберг, ur. 1736, zm. 7 listopada 1800 w Dreźnie) – dyplomata rosyjski, poseł w Madrycie (1767–1771), w latach (1772–1790) rosyjski poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny w Rzeczypospolitej w latach 1772–1775, ambasador rosyjski w Rzeczypospolitej w 1775 roku.
W czasie pełnienia służby w Rzeczypospolitej kierował pracami Rady Nieustającej, organu rządowego utworzonego wg jego projektu na wzór szwedzkiej Rady Państwa. Jego synem był dyplomata Gustav von Stackelberg (1776–1850).
Przedstawiciel dyplomatyczny w Polsce 1772-1790 Przeprowadził ratyfikację I rozbioru Polski na Sejmie Rozbiorowym 1773-1775. W 1773 został kawalerem Orderu Świętego StanisławaZbigniew Dunin-Wilczyński, Order Świętego Stanisława, Warszawa 2006, s. 181.. Po narzuceniu I Rzeczypospolitej gwarancji ustrojowych w 1775 roku, Stackelberg stał się faktycznym współrządcą państwa. Wszystkie decyzje króla Stanisława Augusta Poniatowskiego były uprzednio z nim konsultowane i przez niego zatwierdzane. Dyplomata rosyjski miał przemożny wpływ na rozdawanie urzędów, od jego decyzji zależało m.in. nadanie orderów Orła Białego i Świętego StanisławaJerzy Łojek, Stanisław August z dzisiejszej perspektywy, w: Tenże, Wokół sporów i polemik, Lublin 1991, s.