Historia Początkowo wieś należała do opola krzywińskiego z siedzibą w Krzywiniu, które było reliktem opola - przedpaństwowej wspólnoty rodowo-terytorialnej, a w późniejszym okresie stało się administracyjnym podokręgiem kasztelanii. W 1277 Dalewo zostało odnotowane w granicach tego opola. Później wieś była własnością kościelną, własnością opactwa benedyktynów w lubiniu. W 1530 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. Od 1367 była siedzibą własnej parafii. W 1510 należała do dekanatu Śrem.
Pierwszy zapis pochodzi z dokumentu wystawionego w 1181 (według zachowanego falsyfikatu z około 1230) przez kancelarię księcia wielkopolskiego Władysława III Laskonogiego. Dokument ten wśród posiadłości benedyktynów lubińskich wymienia m. in. wieś Dalewo podległą setnikowi kuszkowskiemu (łąc. „centurio in Chuscono” (pol. Kuszkowo koło Krzywinia). W 1258 książę wielkopolski Bolesław Pobożny zatwierdzając powyższy przywilej, wymienił m. in. wieś Dalewo wśród posiadłości benedyktynów lubińskich. W 1277 książę wielkopolski i późniejszy król polski Przemysł II uwolnił niektóre wsie benedektynów lubińskich z opola krzywińskiego, a w tym m. in. wieś Dalewo i postanowił, aby wsie należące do klasztoru lubińskiego stanowiły osobne opole, które będzie dawać księciu co roku wołu i krowę.