W 1732 roku wieś otrzymała kontrakt osadniczy olęderski na 50 lat nadany przez wójta bydgoskiego Stanisława Poniatowskiego, potwierdzony przez króla Augusta II. W inwentarzu wójtostwa bydgoskiego z 1744 r. podano, że we wsi na 15 włókach ziemi uprawnej mieszkało 31 gospodarzy o holenderskich, względnie niemieckich nazwiskach. Była to jedna z większych i w związku z tym najwyżej oczynszowanych wsi wójtostwa bydgoskiego. Gospodarze oprócz opłaty podatków (czynsz, pogłówne, hiberna, wgajne) obowiązani byli wozić drewno oraz siano do dworu, za co otrzymywali określoną porcję piwa z browaru starościńskiego. W 1752 r. na północny wschód od wsi, między Leszycami a Chrośną założono wieś Dąbrowa Mała. Odtąd dla odróżnienia wieś nazywano Dąbrowa Wielka. W 1753 r. odnotowano, że we wsi mieszka 23 olędrów, którzy płacili rocznie 882 złotych polskich. Tuż przed I rozbiorem Polski we wsi Dąbrowa Wielka mieszkało 26 gospodarzy, którzy uprawiali 15 włók ziemi oraz płacili rocznie 982 złote podatków. Posiadali prawo poboru drewna z lasów wójtowskich (Puszczy Bydgoskiej) oraz wolni byli od szarwarków na rzecz dworu. We wsi już w 1744 roku istniała karczma.