Jej właścicielem był ogół obywateli wsi, zaś szynkarz miał obowiązek sprzedawać wyłącznie piwo i gorzałkę pochodzącą z browaru starosty bydgoskiego.
Z mapy topograficznej Friedricha von Schröttera (1798–1802) wynika, że wieś rozciągała się na długości kilku kilometrów wzdłuż drogi biegnącej na skraju Puszczy Bydgoskiej. Na skraju lasu zlokalizowane były pola uprawne, a na południe od nich rozległe łąki służące wypasowi zwierząt.
Wieś rozrosła się wskutek napływu kolonistów niemieckich. Spis miejscowości rejencji bydgoskiej z 1833 r. podaje, że w folwarku Dąbrowa w powiecie bydgoskim mieszkało 118 osób (106 ewangelików, 12 katolików) w 12 domach. Według opisu Jana Nepomucena Bobrowicza z 1846 r. we wsi istniała filialna świątynia ewangelicka. Kolejny spis z 1860 r. podaje, że we wsi Gross Dombrowo mieszkało 363 osób (357 ewangelików, 1 katolik, 5 Żydów) w 54 domach. Folwark Dombrowo liczył natomiast 73 mieszkańców (71 ewangelików, 2 katolików) w 11 domach. We wsi istniała szkoła elementarna, a w 1876 r. zbudowano zbór ewangelicki. Pod koniec XIX wieku nazwę miejscowości zniemczono na Elsendorf.