W młodszej epoce brązu na tych terenach występowała tzw. grupa warmińsko-mazurska kultury łużyckiej (ok. 1 300 lat p.n.e. – 400 lat p.n.e). Znane są przypadki wznoszenia kurhanów przez ludność tej grupy synchronizujących czasowo z płaskimi cmentarzyskami tej ludności.
Po niej pojawiła się kultura kurhanów zachodniobałtyjskich, która rozwijała się do wczesnej epoki żelaza (ok. 600 lat p.n.e. – 50 lat p.n.e.). Wtedy to przywędrowały tu grupy ludności, które dały prawdopodobnie początek formowaniu się nadmorskiego odłamu Bałtów. Jedną z cech charakterystycznych tej kultury było zakładanie przez tamtejszą ludność niewielkich osad obronnych, niekiedy na jeziorach, na sztucznych wyspach utworzonych z zatopionych pni o powierzchni do 3 arów. Zmarłych palono, a ich szczątki umieszczano w popielnicach, w grobach budowanych niekiedy z płyt kamiennych i nakrywanych nasypem kurhanu. Produkcja rzemieślnicza była rozwinięta w niewielkim tylko stopniu, a rolnictwo odgrywało mniejszą niż hodowla rolę w gospodarce.
W pobliżu miejscowości Anin, kilka kilometrów na północ od Dobrocina, znaleziono jeden fragment ceramiczny z epoki brązu.