Ślub wpłynął na zmianę wyroku śmierci na katorgę.
Gdy niebawem żona została aresztowana i trafiła do X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej, gdzie przebywał też Jarosław, widzieli się dwa razy. Jarosław zdradził żonie plan ucieczki z Syberii. Po ucieczce z katorgi Jarosław, przebywając w Petersburgu, w maju 1865 pomógł żonie, zesłanej na Syberię, wydostać się z Ardatowa. Małżonkowie przez Petersburg, Kronsztad i Kopenhagę dotarli do Sztokholmu. Dąbrowski podtrzymywał plotki na temat ucieczki żony z zesłania, publikując listy w prasie, chroniąc przyjaciół Rosjan i myląc śledczych. W sierpniu 1865, przez Kilonię, Hamburg, Berlin, Drezno i Genewę, małżonkowie dotarli do Paryża. Zamieszkali w wynajętym mieszkaniu przy rue Fosses St.-Jacques 20.
Na początku maja 1871 Dąbrowski odesłał żonę pociągiem Czerwonego Krzyża do Londynu. Zabrała dwóch synów (Piotra Sławomira [1866–1920] i Wacława). Z trzecim, Jarosławem, była w ciąży. Starszy syn Bolesław przypuszczalnie zmarł jako dziecko. Tydzień później Dąbrowski zginął. Pelagia publicznie broniła dobrego imienia męża, gdy był krytykowany za udział i decyzje podjęte w czasie Komuny Paryskiej.