Dźwierzno (niem. Seefelte, Zefeld (1438), Schwirsen (1874))– wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie toruńskim, w gminie Chełmża.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 433 mieszkańców. Jest dziesiątą co do wielkości miejscowością gminy Chełmża.
Historia W okresie krzyżackim Dźwierzno stanowiło dobra rycerskie. W 1341 roku wielki mistrz Dietrich von Altenburg nadał tutejsze osiem włók swojemu słudze Hansowi von Seefelte. W 1403 roku posiadaczem majątku rycerskiego był Hannos Seykaw, a w latach 1438–1453 właścicielem części wsi był Hans Ruckusz, aktywny członek antykrzyżackiego Związku Pruskiego.
Po drugim pokoju toruńskim (1466) wieś stała się dobrem króla polskiego. W 1526 roku Zygmunt I Stary nadał ją Jakubowi Rokuszowi. Miejscowość była gniazdem rodu rycerskiego Rokuszów von Sefelden vel Dźwierznickich herbu Hybryda. W następnych latach Dźwierzno należało do rodziny Konopackich.