Raymond Aron (wym. []; ur. 14 marca 1905 w Paryżu, zm. 17 października 1983 tamże) – francuski filozof, socjolog, teoretyk polityki i publicysta polityczny.
Życiorys Okres międzywojenny Urodził się w zamożnej rodzinie żydowskiej. W latach 20. był socjalistą, wkrótce zmienił jednak poglądy i w latach 30. stał się bardzo krytyczny wobec Frontu Ludowego – koalicji socjalistów, radykałów i komunistów sprawującej władzę we Francji w latach 1936–1938. Studiował w École normale supérieure wraz z Jean-Paul Sartre’em i Paulem Nizanem . W latach 1930–1933 studiował w Niemczech na Uniwersytecie Kolońskim i obserwował zdobycie władzy przez NSDAP. Jego rozprawa doktorska nosiła tytuł: Introduction à la philosophie de l’histoire. Essai sur les limites de l’objectivité historique (Wprowadzenie do filozofii historii. Esej o granicach obiektywizmu historycznego) i została opublikowana w 1938 roku.
Okres II wojny światowej Po wybuchu II wojny światowej został powołany do wojska. Po klęsce Francji 23 czerwca 1940 roku udał się do Londynu, gdzie przebywał aż do końca wojny. W Londynie był redaktorem naczelnym pisma „Wolna Francja (fr. France Libre), pismo było trybuną prasową ruchu Wolna Francja Charles de Gaulle’a.