Powrócił do Francji po wyzwoleniu Paryża.

Lata powojenne W latach 1947–1977 publikował w konserwatywnym dzienniku „Le Figaro”, a później w tygodniku „L’Express”. W latach 1945–1947 profesor w École nationale d'administration; 1948–1954 w Institut d’études politiques; 1955–1968 wykładowca Sorbony (jednym z jego asystentów był tam Pierre Bourdieu); 1960–1983 profesor w École pratique des hautes études w Paryżu ; w 1970 otrzymał katedrę Socjologii i Kultury współczesnej w Collège de France. Był członkiem Akademii Nauk Moralnych i Politycznych (od 1963). W 1973 otrzymał cywilny Pour le Mérite za Naukę i SztukęRaymond Aron na liście odznaczonych

W okresie powojennym był sympatykiem generała de Gaulle’a. Jego stosunek do generała nie był jednak bezkrytyczny. Krytykował politykę de Gaulle’a wobec Algierii, domagał się wycofania Francji z tego kraju. Krytykował też antyamerykańską politykę generała. Potępiał studencką rewoltę we Francji w maju 1968 roku, sympatyzował wówczas z prezydentem de Gaulle’m, któremu udało się stłumić wystąpienia studenckie i strajki.