Kiedy pruski feldmarszałek Gebhard Leberecht von Blücher rozkazał wysadzić Pont d’Iéna, Ludwik XVIII oświadczył, że osobiście uda się na most i pozostanie tam do chwili detonacji. Minister spraw zagranicznych Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord, wykorzystując konflikty w łonie zwycięskiej koalicji, wytargował w pokoju paryskim z 30 maja utrzymanie granic państwowych sprzed rewolucyjnej ekspansji i zwolnienie Francji z odszkodowań wojennych (kontrybucji).
Nie doszło również do większych represji przeciwko bonapartystom. Rozmiary tzw. „białego terroru” są często wyolbrzymiane. Na południu Francji doszło do spontanicznych wystąpień, hamowanych jednak przez króla. W 1815 w Awinionie zginął podczas nich marszałek Guillaume Marie-Anne Brune. W majestacie prawa rozstrzelano tylko czterech wojskowych – marszałka Neya oraz generałów Mouton-Daverneta, Chartranda i La Bédoyère’a. W latach 1815–1820 wymieniono 1/3 urzędników administracji.