Ludwik w miarę możliwości dążył do przywrócenia stanu sprzed 1789 r. Nie mógł zapomnieć, że ideały rewolucji miały 25 lat czasu by mocno się zakorzenić w umysłach poddanych. Siłą rzeczy, cofnięcie pewnych zmian mogłoby spowodować niepokoje. Przez 5 lat pobytu w Wielkiej Brytanii poznał angielski system władzy i, z pewnymi zmianami, postanowił przenieść go na grunt francuski. 4 czerwca 1814 r. nadał Kartę Konstytucyjną. Wprowadzała ona ustrój monarchii konstytucyjnej, z rządem odpowiedzialnym przed monarchą, a nie przed parlamentem. W Karcie tej król potwierdził m.in. nienaruszalności majątków nabytych w czasie rewolucji, przez co zachowane zostały podstawowe zdobycze Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Nie wspomniano natomiast o zasadzie suwerenności ludu. Wprowadzono dwuizbowy parlament – Izbę Parów w całości powoływaną przez króla i Izbę Deputowanych Departamentalnych wybieranych w niedemokratycznych wyborach – prawo głosu tylko dla osób spełniających wysoki cenzus majątkowy. W ancien régime, jeśli dany szlachcic był ubogi, to jednak wyższej kategorii człowiekiem, niż dany zamożny przedstawiciel stanu trzeciego. Ludwik XVIII zrównał zubożałych arystokratów z plebsem, a bogatych przedstawicieli gminu z równie majętnymi deputowanymi ze szlachty.