Sto Dni i II Restauracja mały|350x350px|Bitwa pod Waterloo definitywnie położyła kres próbom powrotu Napoleona Bonaparte do Francji Wieczorem 5 marca 1815 r. na dwór królewski w Paryżu dotarła wieść, że „korsykański potwór” wylądował 1 marca w zatoce Jouan na południu Francji. Wiadomość ta wywołała wielkie wrażenie na dworze francuskim. Wezwany do króla marszałek Ney zapowiedział, że przyprowadzi uzurpatora w żelaznej klatce. Jednak kiedy jego wojska stanęły twarzą w twarz z siłami Napoleona, Ney bez walki przeszedł na jego stronę. W nocy z 19 na 20 marca Ludwik XVIII i cała rodzina królewska uciekli z Paryża. Nie była to jednak potajemna ucieczka pogardzanego króla. W Abbeville 20 marca o 17:00 król witany był owacjami i płaczem. 21 marca o 4:00 witało go Béthune.
Powodzenie było jednak na razie po stronie cesarza. Wieczorem 20 marca wkroczył on do Paryża entuzjastycznie witany przez jego mieszkańców. Następnie przystąpił do odbudowy armii. 15 czerwca wkroczył do Belgii z zamiarem pokonania wojsk pruskich Blüchera i brytyjskich Wellingtona. Plan się jednak nie powiódł. Blücher został wprawdzie pokonany 16 czerwca w bitwie pod Ligny, ale nie rozbity. 18 czerwca Napoleon zmierzył się z Wellingtonem pod Waterloo, jednak nie zdołał go pokonać do czasu nadejścia Prusaków.