Gwarantem tych wszystkich poczynań były kozackie biwaki na Avenue des Champs-Élysées i sam car Aleksander I Romanow, który we wszystkim wspierał Talleyranda i inspirował Ludwika XVIII.
Pomimo pojednawczych gestów Ludwika wśród wielu warstw francuskiego społeczeństwa zaczęła narastać obawa przed powrotem ancien régime’u. Podsycały ją różne gesty królewskie, np. odmowa uznania trójkolorowego sztandaru Rewolucji oraz zachowanie powracającej z emigracji arystokracji, która zaczęła zajmować najważniejsze państwowe stanowiska. Stendhal pisał o nich wiosną 1814 r.: Nic nie potrafią, a domagają się wszystkiego. Wielu weteranów zostało zwolnionych z armii. Chłopi obawiali się powrotu ziemi do rąk arystokracji. Burżuazji nie podobał się zalew rynku angielskimi towarami, który rujnował drobne przedsiębiorstwa. We Francji narastała niechęć do Burbonów i tęsknota za Cesarstwem. Wieści o tym dotarły na Elbę, gdzie przebywał zesłany cesarz Napoleon Bonaparte.