Segment mikrosamochodów powstał wraz z rozwojem motoryzacji na początku XX w. Największą popularnością cieszył się po zakończeniu II wojny światowej w zachodniej Europie ze względu na ograniczenia w produkcji pełnowymiarowych samochodów osobowych, a także z uwagi na stosunkową prostotę konstrukcji i niską cenę samochodu (np. BMW Isetta, Fiat 500, Glas Goggomobil, Messerschmitt KR 175 i KR 200). W Japonii mikrosamochody w dużym stopniu przyczyniły się do rozwoju tamtejszego przemysłu motoryzacyjnego i dały początek segmentowi samochodów typu (kei car).
W krajach socjalistycznych, gdzie gospodarka była planowa, ten rodzaj pojazdów był również znany. W odróżnieniu jednak od państw gospodarki kapitalistycznej nie przywiązywano do ich produkcji większej uwagi i nie liczono się z potrzebami rynku. Jedyną grupą społeczną, która miała większy dostęp do tego typu automobili, byli inwalidzi (Velorex, Simson DUO, SMZ S-3D).
W produkcji mikrosamochodów przodują kraje śródziemnomorskie Europy (przede wszystkim Francja i Włochy). Najbardziej znanymi współczesnymi producentami takich pojazdów są:
Aixam (Francja) Bellier (Francja) Casalini (Włochy) Chatenet (Francja) Piaggio (Włochy) Ligier (Francja) Microcar (Francja) Secma (Francja)