Grójec Wielki (pol. hist. Grójce Stare) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wolsztyńskim, w gminie Siedlec.

Historia Miejscowość pierwotnie nazywała się Grójce Stare i związana była z Wielkopolską. Ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od XIV wieku. Wymieniona w dokumencie z 1388 pod nazwą Grocz, 1413 Grodzecz, 1422 Groczcze, 1429 Gralecz, Grodcze, 1438. W 1440 została odnotowana wraz z Gójcem Małym we fragmencie duplex Grodcze, utraque Grodcze, a potem także w 1489 Grodziecz, 1510 Antiqua Grodzecz, 1546 geminum Groycze, 1571 Groicze Stare.

Miejscowość była wsią królewską, częścią tenuty należącej do królów polskich. W 1338 w archiwalnym dokumencie odnotowany został Myscys z Grójca Wielkiego. W 1413 Wojciech Suczka, prawdopodobnie tenutariusz babimojski i Grójca Wielkiego, który pozwany został przez Kusza i Dobrogosta z Rokietnicy o 77 grzywien szkody oraz długu. W 1422 odnotowany został Olbracht włodarz z Grójca Wielkiego pozostający w sporze z Marcinem Oganką z Chobienic. W 1426 przy rozgraniczaniu wsi Perzyny, Grójca Starego i Godziszewa odnotowano rozdzielające je kopiec graniczny. W 1510 miejscowość przynależała do parafii Babimost. W 1530 leżała w powiecie kościańskim Korony Królestwa Polskiego.