W 1454 w spisie jeńców polskich w niewoli krzyżackiej odnotowano Wojciecha i Wojsława dziedziców Gryżyny. W 1498 Andrzej Gryżyński wysłał dwóch łuczników na pospolite ruszenie, a sam na nie poszedł z powodu odniesienia ciężkich ran.

W początku XVI wieku miejscowość została zniszczona w czasie sporów o zbrojnym charakterze pomiędzy Maciejem Gostyńskim, a panem Lasockim. W 1513 kanonik katedry poznańskiej Jurgizet z Naramowic przeprowadził wizytację wsi Gryżyna. We wsi odnotowano wówczas 9 łanów z tego 8 łanów osiadłych oraz jeden łan opuszczony. Gospodarowało w niej 7 kmieci na półłankach co razem dawało liczbę 3,5 łana areału wsi. Każdy z nich płacił jedną grzywnę czynszu. Oprócz nich odnotowano 5 zagrodników, którzy płacili po 6 groszy czynszu. Budynki kmieci oraz zagrodników były zniszczone i były w trakcie odbudowy. Folwark obsiewano pszenicą, żytem i owsem. We wsi stała opustoszała zniszczona przez żołnierzy najemnych karczma, która płaciła trzy wiardunki. Odnotowano młyn nowo zbudowany na Obrze o 2 kołach wodnych dający 3 miary dziedzicowi, a czwarta pozostawała dla młynarza. Z powodu zniszczeń ludzie zwolnieni byli od czynszu i robocizny na folwarku na rzecz właściciela wsi.