Według ustaleń jezioro Wonieść leżące pomiędzy wsiami Gryżyna i Wonieść miało należeć do klasztoru tak daleko, jak sięga woda wraz ze strugą wypływającą z tego jeziora aż do miejsca oznaczonego 3 palami i dalej, aż do granicy wsi Nielęgowo, do granicy z majętnościami Borka. Błota, po prawej stronie tej strugi miały należeć do benedyktynów, a po lewej stronie były własnością Borka Gryżyńskiego. Obu stronom nie wolno było stawiać na tej strudze grobli ani młynów, a wolno im było jedynie budować jazy do łowienia ryb. Przy okazji tego rozgraniczenia unieważniono dawne przywileje oraz wyroki w tej sprawie.
W latach 1426–1428 Borek Gryżyński rozgraniczył również Gryżynę z Jezierzycami należącymi do Czemy i jego żony Tomisławy oraz z Jurkowem własnością Katarzyny Jurkowskiej. W 1432 stolnik poznański Przybysław z Gryżyny opatrzył swoją pieczęcią akt, w którym biskupi i wyżsi urzędnicy wielkopolscy zobowiązali się, że po śmierci Władysława Jagiełły obiorą królem jednego z jego synów. W 1448 ma miejsce kolejne rozgraniczenie posiadłości gryżyńskich. Andrzej i Wojsław Gryżyńscy rozgraniczyli wieś z Osiekiem należącym do Mikołaja Jurkowskiego. Wyznaczona granica biegła od rzeki Obry przez bory i lasy do jeziora Wonieść.