Od nazwy miejscowej Iłowiec, pochodzi również polskie, szlacheckie, odmiejscowe nazwisko Iłowieckich herbu Ostoja, którzy od średniowiecza byli dawnymi właścicielami miejscowości.
Historia Miejscowość historycznie należała do Wielkopolski. Początkowo była wsią szlachecką, własnością polskiej szlachty z rodu Iłowieckich herbu Ostoja, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1435 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1510 w parafii Czempiń.
Pierwszy historyczny zapis odnotowujący wieś pochodzi ze średniowiecznych archiwów sądowych. W latach 1300-1303 odnotowany w nich został jako świadek komes oraz sędzia poznański Wisław z Iłowca herbu Łodzia .
Kolejne zapisy historyczne pochodzą ze źródeł kościelnych. W 1308 biskup poznański Andrzej Zaremba przeznaczył altarię św. Mikołaja i Szczepana w katedrze poznańskiej dla dwóch swoich penitencjarzy i przekazał im w uposażeniu m. in. dziesięciny z Iłowca oraz Borowa.