Inna hipoteza (m.in. przedstawiona przez Franciszka Piekosińskiego) łączą nazwę z Lechitem Nadwiślańskim Jarząbkiem, który miał wraz z Grabkiem, Szydłem, Tucząpem, Beszem i innymi osiedlić się na ziemi sandomierskiej we wczesnym średniowieczu. Potwierdzeniem tej tezy ma być istnienie miejscowości takich jak Jarząbki, Grabki, Szydłów, Beszowa czy TuczępyF. Piekosiński, Rycerstwo polskie wieków średnich, Kraków 1896..
Historia Dokładna data lokacji wsi nie jest znana, prawdopodobnie istnieje ona już w XIV w. bowiem w 1404 występuje w literaturze pod nazwą „Iarząbky”, w roku 1411 pisano je „larzabcouicze”, zaś „larzambky” w roku 1433. Długosz w L.B. rok 1470–80 wymienia z kolei „Iarzabky ”(Długosz L.B. t.II s. 444). W roku 1579 są już Jarząbki alias Jastrząbki i tak też w roku 1882 Słownik geograficzny Królestwa Polskiego podaje w tomie III str.465.
Jan Długosz dając świadectwo że parafia Gnojno składała się z kilkunastu wiosek, z których jedne należą do króla, drugie do klasztoru w Busku i inne do Oleśnickich, Syszczyckich, Kuczkrajowskich, Gnoińskich, zaś Jarząbki do bardzo licznej szlachty mającej pospolite, przezwiska bo Tłuk, Kuchnia. Pietryka, Mróz, Wilk, Chodek, Mirosz, Czarny, Mikuł. Nawet ich herbu nie podając. (Jan Długosz L. B. t.II.