Wieki XVII i XVIII były szczególnie burzliwe dla mieszkańców Małopolski. ,,W 1655 roku okolice Tarnowa złupili Szwedzi, łupiły też wojska kwarciane w 1656 roku, w rok zaś później przez te tereny przewaliła się fala najazdu Rakoczego. Równie zgubne były wylewy Dunajca, epidemie, klęski nieurodzaju i głodu”. Kolejna spadkobierczynią klucza wiewióreckiego, po śmierci księcia Zasławskiego w 1657 roku, została jego żona Katarzyna z Sobieskich Zasławska. 1658 roku, a więc w rok po śmierci męża, Katarzyna wyszła po raz drugi za mąż za Michała Kazimierza Radziwiłła, ówczesnego ordynata nieświeskiego. Po śmierci jej syna z pierwszego małżeństwa Aleksandra Janusza Zasławskiego w 1682 roku, właścicielką klucza staje się siostra Aleksandra Teofila Ludwika. W roku 1683 wychodzi ona za mąż za Józefa Karola Lubomirskiego, koniuszego koronnego. Dzierżawcami klucza wiewióreckiego lub jego części stają się w tym okresie Kazimierz Trzemeski, Gabriel Trzemeski, Aleksander Modrzejewski, Marcin Paszkowski, Jacek i Helena z Rogowskich Milkowscy, Andrzej Reklewski. „W latach 1702–15 przewalały się wojska szwedzkie, saskie, polskie, rosyjskie”. W 1709 roku kolejnym spadkobierca klucza zostaje syn księżnej Teofilii z Zasławskich Lubomirskiej Aleksander Dominik Lubomirski.