Od roku 1660 teatry przyszkolne zaczęli otwierać także pijarzy – łącznie powstało 29 tego typu pijarskich placówek. Swoje szkoły prowadzili także bazylianie, teatyni. Funkcjonowały także teatry innowiercze. Bracia czescy prowadzili w Lesznie teatr pod opieką Jana Ámosa Komenskiego, otwierano teatry w Toruniu, Gdańsk czy Elblągu. Obyczaj otwierania teatrów szkolnych rozprzestrzenił się także na wschód: w Kijowie przy kolegium prawosławnym funkcjonował teatr wystawiający sztuki po ukraińsku.
Repertuar i cele thumb|250px|Stanisław Konarski – reformator teatru szkolnego Teatry szkolne służyły nauczaniu języka łacińskiego i retoryki (w repertuarze były sztuki autorów rzymskich, z czasem zastąpione przez dramaty pisane przez szkolnych profesorów, jednak wciąż po łacinie) oraz wychowywaniu podopiecznych (w kolegiach jezuickich wystawiano „żywe obrazy”, wywodzące się z misteriów średniowiecznych, które z czasem ewoluowały w kierunku nowocześniejszych form dramatycznych). Pisano umoralniające tragedie w duchu chrześcijańskim, wykorzystujące motywy mitologiczne i biblijne, lecz tematycznie zazwyczaj aktualne i komentujące bieżące wydarzenia. Ze względu na specyfikę szkół męskich z tekstów dramatycznych usuwano role kobiece.