Dramę stawiano w teatrze jezuickim obok tragedii, zaliczając ją do sztuk poważnych, wyraźnie odgraniczając od komediiPiotr Kotlarz, Teatr szkolny w Drugiej Rzeczypospolitej (1918–1939), Gdańsk 2022, s. 58. https://www.e-bookowo.pl/teatr/teatr-szkolny-w-drugiej-rzeczypospolitej-1918-1939.html. Teatry jezuickie zniknęły wraz z kasatą zakonu w roku 1773.
Wiek XIX
W okresie rozbiorów teatr szkolny zaznajamiał z twórczością polskich twórców, podtrzymywał ducha i świadomość narodową. Te cele wychowawcze przyświecały jednak nie tyle pracy teatralnej z dziećmi i młodzieżą, co samym przedstawieniom. Zasadniczą metodą pracy było pamięciowe opanowanie tekstów i odtwarzanie ich w taki sposób, by przypominało to spektakle teatrów profesjonalnych.
Na wzrost aktywności scen uczniowskich znaczny wpływ wywarła setna rocznica urodzin Adama Mickiewicza, a wcześniej uroczystości związane ze sprowadzeniem jego prochów do krypty wawelskiej (1890) oraz inne rocznice. Wśród nich wymienić należy: stulecie Konstytucji 3 Maja i insurekcji kościuszkowskiej, oraz 500-lecie zwycięstwa pod Grunwaldem, które szczególnie uroczyście obchodzono w Galicji. „Wieczory Mickiewiczowskie” oraz „Trzech Wieszczów” odbywały się również w innych miastach zaboru austriackiego. Pierwszy „Wieczór Mickiewiczowski” we Lwowie zorganizowało kierowane przez dyr.